Meddy's naaktfoto’s werden verspreid: 'Ik weet nog steeds niet wie de dader is'

Intieme beelden die alleen bestemd waren voor de ogen van haar vriendje. Meddy Goossens is negentien als de naaktfoto’s die ze als zestienjarige maakte plotseling viral gaan. Jarenlang wordt ze gestalkt door de anonieme dader en moet ze dealen met het geroddel achter haar rug. Nu pakt ze de regie terug met haar eigen boek, Shaming, over hoe het voelt om ongewild naakt op internet te staan.

Meddy (30): 'Met trillende handen staar ik naar het Facebookbericht van het anonieme account dat me zojuist heeft toegevoegd. ‘Your pictures are on the internet,’ staat er bij het vriendschapsverzoek. Waar heeft deze persoon het in vredesnaam over? Als ik op het profiel klik, zie ik naaktfoto’s die ik drie jaar geleden naar mijn vriendje heb gestuurd. Ik probeer te bevatten wat ik zie, maar raak compleet in paniek. Hoe heeft dit kunnen gebeuren?

De dag waarop mijn naaktfoto's werden verspreid herinner ik me nog als gisteren. Ik zat midden in een mooie periode van mijn leven: ik studeerde, werkte als model en stond op het punt om als commissielid aan de slag te gaan voor een lokale politieke partij. Allereerst belde ik mijn toenmalige vriend. ‘Je moet nu naar me toekomen,’ riep ik door de telefoon. Daarna belde ik huilend mijn vader. Hij wist veel van computers, kon hij me misschien helpen? Die foto’s moesten verdwijnen, zo snel mogelijk. Zowel hij als mijn moeder reageerden geschokt. ‘Waarom heb je in vredesnaam die foto’s verstuurd,’ riepen ze woedend.'

Anonieme dader
'Natuurlijk verdacht ik in eerste instantie mijn vriend, maar hij zwoer dat hij er niks mee te maken had. ‘Ik heb de foto’s niet verwijderd, maar ik heb ze nooit met iemand gedeeld,’ beloofde hij me. Zou hij zijn gehackt? We hadden geen idee. Op dat moment nog geen enkel idee van wat me te wachten stond. De dagen en weken daarna stond ik ineens op sites als 4chan. Binnen de kortste keren had bijna het hele dorp de foto’s gezien. Het maakte niet uit of ik door het centrum wandelde of het schoolplein opliep, er waren altijd wel mensen over me aan het smoezen. Al snel ging het van kwaad tot erger: na een aantal weken werd er ook een filmpje uitgelekt en mijn verkiezingsposter werd bewerkt met naaktbeelden. Alsof dat nog niet genoeg was, werden ik, vrienden en familie steeds benaderd met de beelden via onbekende nummers. Wekelijks verschenen er blogs met mijn foto’s en een link naar mijn Facebookpagina. Het hield maar niet op. Dit heeft uiteindelijk zo’n drie jaar geduurd.

Ondertussen probeerde ik door te gaan met mijn leven en carrière in de lokale politiek, ik had bijna dagelijks nachtmerries en het voelde voortdurend alsof mijn hoofd onder water was en alles boven mijn hoofd afspeelde. Ik zag het wel gebeuren, maar eigenlijk was ik er niet. Natuurlijk deed ik aangifte, zelfs de politieke partij deed aangifte van smaad en laster, maar de politie kon niks voor me betekenen. Mijn vader huurde hackers in om te achterhalen wie hierachter zat, maar ook zij konden de dader niet vinden. ‘Hier is heel goed over nagedacht, dit is iemand die er verstand van heeft,’ zeiden ze stuk voor stuk. Zelf hield ik een lijst bij met namen van mensen die ik verdacht, maar kon er nooit één aanwijzen. Uren per dag zat ik erover te malen, als ik de deur uitging keek ik wel tien keer over mijn schouder. Zou het die ene vriendin zijn? Of die jongen die me sterkte wenste? Tot op de dag van vandaag weet ik niet wie hierachter zit.'

Victim blaming
'Wat me misschien nog wel het meest heeft geraakt, waren de reacties van anderen. Waarom heb je dat toch gedaan, vroegen mensen steeds aan me. Zelfs tijdens mijn aangifte kreeg ik die vraag voorgeschoteld. Niemand zei hoe belachelijk het was dat de dader die foto’s online had gegooid. Hoewel ik veel steun kreeg van vrienden en familie, verloor ik ook vriendinnen. Op social media werd ik uitgemaakt voor ‘hoer’ en op mijn werk werd er over me geroddeld. Ineens was ik niet meer Meddy, maar ‘dat meisje van die naaktfoto’s’. Dat label raakte ik niet kwijt. Bij iedere nieuwe baan vroeg ik me af of ik mijn werkgever vooraf moest inlichten. Wat als ze er via via achter zouden komen?

Lees ook: Annabel werd jarenlang afgeperst met naaktbeelden: 'Dagelijks moest ik voor de camera verschijnen'

Het omslagpunt kwam toen ik in therapie ging en mezelf niet meer online opzocht. Iedere drie maanden checkte ik of er nieuwe websites met mijn foto's waren verschenen. Langzaam leerde ik dat mijn leven niet mocht blijven draaien om wat iemand anders mij had aangedaan. Vanuit die gedachte ben ik ook gaan spreken over mijn ervaringen en schreef ik uiteindelijk een boek. Alles om bewustwording te creëren en iets bij te dragen. Laatst zei een vrouw tegen me: ‘Ik ga jouw boek aan mijn dochter geven, dan weet ze dat ze nooit een naaktfoto moet sturen.’ Goed bedoeld, maar dat is niet mijn boodschap. De vraag is niet waarom iemand een naaktfoto verstuurt, maar waarom iemand ervoor kiest die te verspreiden. Met mijn boek wil ik niet alleen jongeren aanspreken, het is net zo goed bedoeld voor de volwassenen die erover roddelen.

Natuurlijk heb ik getwijfeld om dit boek te schrijven. Wil ik wel weer alles oprakelen? Wat als ik de dader trigger en ik weer wordt lastiggevallen? Maar ik wil niet meer leven in angst. Tien jaar lang bepaalde iemand anders mijn verhaal. Nu vertel ik het eindelijk zelf.'

Shaming van Meddy Goossens ligt nu in de winkels.